Auto voor de zaak

Het was tijd voor een andere auto. Ik zag een mooie staan op de site van de dorpsdealer. Een jonkie van 3 jaar oud met amper 5.000 kilometer ervaring. Inderdaad, van een oud mannetje geweest. Om in te kunnen schatten, wat ik voor m’n in te ruilen auto zou krijgen deed ik wat onderzoek op tweedehandsauto-websites. Dat viel me nog niet tegen. Ik berekende het verschil en besloot de volgende dag een proefrit te gaan maken. Naast goede rijeigenschappen hangt de aankoopbeslissing in belangrijke mate af van de kwaliteit van de muziekinstallatie. Na het ritje was ik er van overtuigd dat het een goed huwelijk zou worden; de kleine Zweed en ik.

Zoals altijd zag ik op tegen het eindspel met de verkoper. Je beeldt je al de wittebroodsweken in terwijl je nog haar hand moet vragen aan de toekomstige schoonvader. Ervaring leert dat het eindspel nogal eens stekelig kan verlopen. Dat er aan de bruidsschat, in de vorm van de oude bolide, nogal wat mankeert in de ogen van de gehaaide schoonvader. Dit keer viel het mee. Er moest slechts een klein verschil overbrugt worden hetgeen zonder slag of stoot lukte. Een mooie meevaller dankzij de welwillende schoonvader in de hoedanigheid van de professionele verkoper.

Ik kies mijn vervoer met zorg, wetend dat het gevoelig ligt als corporatiebestuurder. Een gewonemensen auto volstaat. Nog voor m’n benoeming als bestuurder verwisselde mijn lompe Zweedse terreinauto van plek met een kleine Duitse boodschappenwagen. Deze keuze heeft mij al veel profijt opgeleverd.

Ooit hadden we een behoorlijke rel in een van onze wijken. ‘Hart van Nederland’, wilde een interview. In de wijk bij voorkeur. Ik vroeg onze communicatieadviseur om op kantoor af te spreken met de cameraploeg. Misschien minder sensationeel maar een grotere kans om te voorkomen dat het conflict verder zou escaleren als gevolg van de camera’s. ‘De corporatiebestuurder wil niet in ‘zijn wijk’, maar op kantoor afspreken.’ Dan sta je zomaar met 1-0 achter als je pech hebt. De ploeg stond al klaar toen ik de parkeerplaats opdraaide. ‘Ow’, zei een van de journalisten die voor het raam stond te wachten: ‘Rijdt hij in zo’n auto?’ Mijn kleine Duitse vriend haalde de kou uit de lucht waarna een normaal interview zonder lading werd opgenomen.

Dezelfde auto zou daarna nogmaals voor teleurstelling zorgen. Ik was uitgenodigd om met het bestuur in een wijk in gesprek te gaan. De mannen stonden mij buiten al op te wachten toen ik aan kwam rijden. ‘Dat valt tegen’, begon een van de mannen nadat ik uitstapte. ‘Hoezo?’, antwoordde ik. ‘We hadden verwacht dat een directeur in een grotere auto zou rijden’. ‘Helaas, jullie zullen het hier mee moeten doen’, reageerde ik lachend. We hadden vervolgens een mooi gesprek.

Auto’s en corporatiebestuurders. Op feestjes gaat het er nog regelmatig over. Dat zal wel nooit veranderen. Laten we dit accepteren en laten zien dat we van het verleden hebben geleerd. Ik geloof namelijk niet dat er naast ‘Arts en Auto’ ruimte is voor nog z’n tijdschrift.

2 gedachtes over “Auto voor de zaak

  1. W Weerman schreef:

    Dat hej GLOEPENS schier umschreven Bert. Dat pocheren gedoe van paartje bestuurders “Kiek ies hoe zo’n dikke auto as ik heb”, daor heb ik het as “gewone warknimmer” ok niet zo op. Mar het maakt wál veul verschil hoeveul km die bestuurder per jaor veur zien wark opleggen möt 100.000 km per jaor in een Fiat 500 lek mij niet handig.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s