Loslaten of in de steek laten?*

Na een weekje meivakantie was het weer een volle week. Zo hoort het natuurlijk ook.

Ik sloot de week af in ‘Studio’s De Hallen’ in Amsterdam. Samen met elf corporatiebestuurders en drie begeleiders aan de slag in de ruimte en in de spotlights.

Aan het werk met de vraag: Hoe geven we onze medewerkers de ruimte en gunnen we ze een plek in de spotlights? Over zelfsturing, de hype voorbij. Over loslaten maar niet in de steek laten. Over organisaties die geen doelen hebben maar medewerkers die wel doelen hebben. En ook, wie gaat er over de route en wie gaat er over de richting?

Een paar mooie dagen ondanks het verlies van Ajax dat we met elkaar in de bar van het hotel beleefden.

Vrijdag werk ik vaak thuis. Ik opende het intranet van Domesta en kreeg bevestigd wat ik in Amsterdam had geleerd. We zijn al een tijdje onderweg met ‘zelforganisatie‘ en sturen hierbij niet alleen op harde doelen of prestatie-indicatoren. Nee, we delen vooral verhalen. Verhalen met dilemma’s. Verhalen met successen. Om de gelijkwaardigheid te toetsen en om elkaar te inspireren.

Ik opende het eerste verhaal. Een mevrouw met een huurachterstand die aan het sparen was voor nieuwe vloerbedekking. Ze leefde half op beton en voor de andere helft op een versleten kleed. De huurachterstand werd betaald door mevrouw. Dan maar geen vloerbedekking. Dan nog maar een jaar de buren niet op de koffie durven uit te nodigen. Wij verwachten dat huurders elkaar kennen zodat ze op spannende momenten met elkaar tot een oplossing komen. Daar hoort een kop koffie bij. Voor dit soort zaken hebben medewerkers toegang tot een durfpotje. We helpen, we verantwoorden achteraf en delen het verhaal. En zo kreeg mevrouw alsnog haar vloerbedekking en worden de buren binnenkort op de koffie gevraagd. Mevrouw gaat ons binnenkort helpen bij het schenken van koffie bij een evenement in het dorp. Zo doen we dat!

De tweede post. Een artikel uit de krant. Huurders in een flat met veel inbraken. Fietsen worden uit schuurtjes gestolen ondanks inbraakbestendig hang, en sluitwerk. Of er camera’s geplaatst konden worden? Eerst maar eens aanzien was het oordeel van een collega. Camera’s hebben ook nadelen en we willen niet te snel voor detective spelen. Toch maar gedaan uiteindelijk. De huurderscommissie trots en enthousiast geraakt door het succes. Ook maar een AED geregeld. Wat volgt? Een ambulance, was het ludiek antwoord van één van de leden van de overwegend oudere bewoners in het complex.

Voorbeeld drie ging over statushouders en buren die elkaar helpen. De Nederlands sprekende mevrouw belt instanties ,zoals Domesta, voor haar Eritrese buurman. De buurman onderhoudt de tuin op zijn beurt voor z’n buren. Op het moment dat er veel statushouders onze kant op kwamen hebben we samen met onze partners, vrijwilligers en huurders werk gemaakt van de integratie van de nieuw Nederlanders. Met succes dus.

Voorbeeld vier gaat over huurhuizen die we gaan slopen. We hebben te maken met krimp waardoor niet alle huizen teruggebouwd worden. Dit hakt erin bij veel huurders. Je huis kwijt en niet direct uitzicht op een alternatief. We laten deze huurders niet aan hun lot over en zoeken ze thuis op. Wat heb je nodig en wat kunnen we doen om te helpen bij het vinden van een nieuw thuis? Samen achter de computer inschrijven, huizen zoeken en uitleggen hoe je moet reageren als je nieuwe droomhuis beschikbaar komt.

Voorbeeld vijf ging over collega’s die elke lunchpauze een rondje lopen en zo bijdragen aan hun vitaliteit. Onderweg rapen ze afval zodat de omgeving van ons kantoor er netjes uit blijft zien. Een win-win-win situatie.

Voorbeeld zes gaat over een ontwikkelingsgesprek dat ik deze week voerde. We schaften de beoordelingsgesprekken af en voerden ‘het goede gesprek in‘. We vragen veel van onze medewerkers. Naast meer zelforganisatie nam de verantwoordingslast voor onze toezichthouders de afgelopen jaren enorm toe. Daarnaast realiseerde ik me dat we in vijf jaar tijd van elf leidinggevenden en één bestuurder naar drie leidinggevenden en twee bestuurders zijn gekrompen. Minder leiding, dit geeft ruimte maar tegelijkertijd voelen medewerkers dit ook. Meer verantwoordelijkheid en meer werkdruk. We maakten ingrijpende gebeurtenissen mee in de staf. Een partner van een collega overleed onverwachts en veel te jong. Van een andere collega is de partner door het oog van de naald gekropen. Met deze collega maakte ik een ontwikkelafspraak op haar initiatief. Of ze even niets hoefde het komend jaar. Gewoon lekker werken en om halfvijf naar huis. Genieten, minder zorg of uitdaging. De beste afspraak denkbaar.

We zijn aan het renoveren in een wijk met veel lage inkomens. Hier gaat voorbeeld zeven over. De huizen worden energiezuinig gemaakt en een aantal huurders wilde graag een ruimere wc. Het project verloopt voorspoedig. Een paar huurders die de nieuwe wc’s van hun buren zagen wilde achteraf toch ook wel meedoen. Een extra investeringsvoorstel was snel gemaakt en we besloten om de wens te honoreren. De aannemer kon zo mooi in één keer door.

Nou, nog eentje dan. Ook van deze week. We hadden een stroomstoring in Emmen. Toen de stroom weer werd ingeschakeld begaven twee liften in een seniorencomplex het plotseling. Uiteraard aan het eind van de werkdag. Dankzij goede contracten met betrouwbare partners waren hulptroepen met vervangingsonderdelen snel aanwezig. Onze collega had voor de zekerheid alvast een aantal hotelkamers bij een hotel in de buurt gereserveerd voor het geval de lift langdurig uit de running zou zijn. Voor de bewoners die hun appartement niet in konden waren warme maaltijden in het nabij gelegen woonzorgcentrum geregeld. Ook de medewerkers van onze zorgpartner deden alles om het ongemak voor de bewoners te beperken.

De acht voorbeelden geven aan dat medewerkers de goede dingen doen en hiervoor de leidinggevende niet nodig hebben. Ze organiseren het zelf wel.

Maar wanneer ben je dan nodig als leider? Dat is soms makkelijk maar vaak ook niet. Wanneer laat je los en wanneer sta je op? De antwoorden vind je niet in boeken of cursussen. De antwoorden vind je met elkaar, en in het moment.

Aanwezigheid en oprechte aandacht. Vooral niet in de steek laten dus!

*=Quote van Rob Haans

Op verjaardag

Hij werd 50 vandaag. We waren welkom op z’n verjaardag. Hij moest nog wel even naar de voedselbank maar daarna konden we langs komen. Hij was ook nog even langs de buurtsuper gelopen. Om gebak te halen voor z’n visite, een pakje shag voor zichzelf, brokken voor de hond en koeken voor het geval er nog meer mensen langs zouden komen.

Hij durfde tot voor kort niet te dromen dat hij ooit nog eens weer een eigen huis zou hebben. Dat z’n dagritme niet werd bepaald door z’n verslavingen, en even kort, door de mores van de gevangenis. Dat hij in de benen bleef dankzij, of ondanks, deze verslavingen. Maar het is hem gelukt.

Hij is helemaal clean! Ook het bier kan hij steeds beter laten staan. Het briefje met het afbouwschema ligt op tafel. Nog maar vier halfliters per dag. Behalve op dagen dat het moeilijk is. Volgende week bijvoorbeeld. Op de sterfdag van z’n vader. Die veel te vroeg is overleden. Veel te vroeg om volwaardig puber te kunnen zijn. Daar begon het te schuiven in z’n leven.

Hij had vrij gekregen van z’n werk als vrijwilliger. Werken was weer even wennen. Hij haalde er veel voldoening uit. Door nu eens iets voor anderen te kunnen betekenen. En hij kon in de praktijk brengen waar hij ooit, lang geleden, voor naar school was geweest.

Hij heeft schulden maar leunt niet op een bewindvoerder. Hij heeft zelf betalingsregelingen getroffen met de instanties die nog geld van hem te goed hebben. Bijna elke maand lukt het weer om de omvang van z’n schulden een kopje kleiner te maken.

Hij kreeg een kans van de corporatie en van andere organisaties. We spraken duidelijk af wat we van hem verwachten. We vroegen hem zelf om leefregels te bedenken en om deze op papier te zetten. Die regels zijn voor hem net zo heilig als voor ons. De regels helpen hem om door te bouwen naar een stabiel leven. Een leven zonder verslavingen, met een baan en met een vriendin.

Hij vertelde dat vandaag naast mijn collega en ik, z’n begeleider en misschien z’n vriendin op bezoek kwamen. Ik denk dat er volgend jaar mensen op z’n verjaardag komen die z’n bestaan nog meer betekenis geven. Dat de leefregels en het afbouwschema dan in de papierbak liggen. Dat hij overeind blijft dankzij de liefde en de vriendschappen.

Hij kreeg een kans omdat we geloven in mensen. Hij kreeg een kans omdat we goed konden samenwerken met de andere instanties in zijn omgeving. Hij kreeg een kans omdat de buren hem vertrouwen gaven.

Hij greep de kans omdat er mensen waren die in hem geloofden. Ik ben trots op deze mensen die bij ons, en bij onze partners werken. Mensen die elke dag hun uiterste best doen om andere mensen een fatsoenlijk leven te laten leiden. Dit hebben we met elkaar afgesproken en vastgelegd in onze missie:

Ieder mens, van kind tot senior, heeft een eigen plek, een veilig thuis waar ze in vrijheid en zorgeloos kunnen wonen.

 

Regels of realiteit?

Gerrit en ik hebben geen eigen kantoor. We flexen in de organisatie om zichtbaar en aanspreekbaar te zijn voor onze medewerkers. Bijkomend voordeel voor ons; we horen wat de ‘buzz’ van de dag is.

Zo zat ik op een vrijdagmiddag te werken op de verhuurafdeling. Op deze afdeling worden vragen van woningzoekenden en huurders beantwoord en wijzen we de huizen toe aan degene die aan de beurt is.

Ik zat naast een collega te werken die bezig was met de laatste dagen voor haar pensioen. De telefoon ging. Een collega van het telefoonteam verbond een gesprek door van een man. Hij belde vanuit het UMCG in Groningen.

Meneer maakte zich zorgen want z’n vriendin was ernstig ziek. Ze zou spoedig sterven. De vriendin woonde samen met haar dochter in een huis van ons. Meneer en mevrouw hadden een relatie gekregen en woonden samen in dit huis. Ze hadden plannen om te trouwen, nog voor mevrouw zou sterven.

Eén van de bijkomstigheden van het huwelijk was dat meneer medehuurder zou worden. Hierdoor kon hij met de dochter in het huis van mevrouw blijven wonen na haar overlijden. Hij kon dan de zorg voor de dochter op zich nemen. Ze zou naar dezelfde school kunnen blijven gaan waar ook haar vriendinnen en vrienden naar toe gingen.

Op het moment dat meneer belde had hij geen recht op het huis. Hij was geen huurder, wettige partner van een huurder of medehuurder. Een dillema, vooral omdat je weet dat er nog tientallen woningzoekenden in de wacht staan voor hetzelde huis.

Ik zag dat m’n collega ontroerd was toen ze de telefoon neerlegde en vroeg haar naar het gesprek. Ze legde de situatie en haar dillema voor. Ze had afgesproken om na het weekend met collega’s te overleggen. Maandag, na het weekend, zou meneer horen waar hij aan toe was.

Ik vroeg wat ze zelf zou doen als ze nu een besluit moest nemen. Ze twijfelde. Zou meneer qua inkomen wel voldoen aan het huren van het huis? Hadden we nog wel ruimte voor uitzonderingen? Voor maatwerk? De sancties van het ministerie op overtreding van de regels zijn niet mals. Ik wilde niet sturen, haar laten voelen dat ze zelf een besluit kon nemen.

Na enige momenten was ze er uit. Meneer heeft al genoeg aan z’n hoofd. De zorg over het huis kan hij er niet bij hebben. Mijn collega pakte de telefoon en belde meneer terug. Ze ging er voor zorgen dat meneer huurder werd zodat hij samen met de dochter van z’n vriendin in het huis kon blijven wonen.

Een mix van opluchting en ontroering maakte zich van mijn collega meester. Een trotse directeur naast haar met de tranen in z’n ogen. Het hart, en het gezond verstand hadden het gewonnen van de regels.

Enkele dagen later overleed mevrouw, nog voor ze hadden kunnen trouwen.

oktober 2018, bert.moormann@ziggo.nl

 

 

 

Over mijn liefde voor de muziek en het platteland

Gerjanne en ik hebben in de jaren negentig drie jaar in de stad Groningen gewoond waar de liefde voor de stad en ommeland is ontstaan. Ons tienjarig huwelijk in 2005 vierden we een weekend lang van Appingedam tot Pieterburen. We zochten al eens naar een tweede huis in de polders tussen de Dollard en de Waddenzee maar ook in de Schildersbuurt in de stad. Het verstand won het uiteindelijk van het hart: Te nuchter op ‘t goie moment.

Met de liefde voor Groningen komt de liefde voor de taal. De taal waarmee we, in een Veenkoloniaalse variant, zijn opgevoed. We lachten thuis harder om de stamtoafel, zaterdagsochtends met Wienus van der Laan en Jaap Bijmolt op Radio Noord, dan om Wim Kan op oudejaarsavond. Op zondagochtend geheime zenders op de radio in de woonkamer bij pa en ma thuis. Lokale muziek die ze in Hilversum weigerden te draaien: De toal als Raif.

Het moet ergens tussen 2005 en 2010 zijn geweest toen ik iemand in gevat Gronings hoorde zingen waarbij ik het gevoel, de geur en het geluid van het Groningse land beleefde zonder dat ik er was. Ik rook de suikerfabriek in november, zag de grauwe winterluchten boven de lege kleivelden en hoorde iemand die kon verwoorden hoe wij leefden. Het was Ede Staal: Mit de waarkhanden in de klaai.

Ik ging op zoek, wilde alles weten van deze man die mijn liefde voor het Gronings zo goed kon verwoorden zonder dat het eelsk werd. Lp’s waren er niet meer dus werden het Cd’s, een boek, gedichten en YouTube. En op dit laatste medium vond ik een krakende video. Matig beeld, slecht geluid. Precies zo als je kon verwachten van Ede Staal. Maar het was Ede niet. Het was een vrouw die optrad in de antiekzaak van haar ouders. Een vrouw die liedjes van Ede vertolkte. Ze deed dit geloofwaardig. Precies goed. As vair woorden uut ain mond, zol ‘k moar zeggen: Astoe ‘t zain haarst.

Het kon dus wel, een legende opvolgen zonder eigenheid van jezelf en van het origineel te verliezen. Dan kun je dingen! Het was Marlene Bakker uit Smeerling, Westerwolde, Zuid West Groningen. Bescheiden, nuchter en oprecht volk daar. Oudejaarsavond 2013, de Nacht van Noord op RTV Noord. Marlene zingt ‘Wondern van mien stee’ een cover van Adele’s ‘My Hometown’. Te goed voor een cover. Weer rook ik de suikerfabriek, zag ik de donkere luchten boven de lege kleivelden en begreep ik zo goed wat ze zong. Zo’n gevoel dus. Wiet vot is een plek in diezulf.

15589702_1185363161529291_8430973464000120852_n

Najaar 2017. Collega Marie vertelt dat zoon Bernard (Gepken) met Marlene een plaat aan het maken is. Ik weet wat Marlene kan én ook wat Bernard kan. Dat kan alleen maar een succes worden. Via de mail word ik door Marlene uitgenodigd om bij haar thuis naar de Cd te komen luisteren. Geweldig, wat intiem, sfeerrijk en spannend tegelijk. Het is wat Marlene is. Enorm goed maar ook dicht bij haarzelf blijven, oprecht en bescheiden, maar wat een vakmanschap. Met haar stem, haar teksten en de muziek weet ze een fantastische sfeer neer te zetten: Alsof we op ’n zundag in de harfst deur Smilke fietsen.

Dan de albumpresentatie in het Grand Theater. Een podium aangekleed alsof je bij Ede thuis op de boerderij in de polder was. Met een fantastische band. Met muzikanten die snappen wat Marlene wil neerzetten. Weer die vakmanschap, intimiteit en sfeer. Het maakt niet uit waar Marlene optreedt; in het ruim van een aardappelschuit, op een trailer op het suikerunieterrein, thuis op een keukenstoel of in MartiniPlaza met het Noordpoolorkest: Ze staat er en weet onmiddellijk die intieme sfeer neer te zetten met haar prachtige stem en haar geweldig mooie indie pop songs: Ze stuurt golven deur de koabels noar mien hart.

Waarom is Marlene en haar muziek zo belangrijk voor mij? In m’n carrièredrang wilde ik de wereld in. Wonen en werken in Zweden, Zwitserland, Engeland of Ierland. Ik reisde door Europa een Noord Amerika voor m’n werk. De liefde en nuchterheid van Gerjanne hielden me thuis. Thuis in Drenthe. En ik leerde de schoonheid en waarden van het gebied ten oost’n van de IJssel waarderen. De schoonheid en waarden die streektaalmuzikanten als Marlene Bakker, en ook m’n andere held Daniël Lohues, je met slechts enkele woorden zo goed kunnen laten voelen dat het hier goed is: Gerjanne: Doe waist beter.

Nieuwsgierig geworden naar Marlene? Koop nu kaarten zodat je Marlene zelf op 30 december kunt horen en zien in de Stadsschouwburg in Groningen. Kaarten zijn hier verkrijgbaar: https://www.de-oosterpoort.nl/programma/marlene-bakker/

Dan zien we elkaar daar!

PS: Als je meer wilt zien over mijn liefde voor het platteland. Ik fiets er veel en maak onderweg foto’s. Kijk hier maar eens: https://www.instagram.com/bertmoormann/

16463545_1228087823923491_6828133904397644590_o

Even ‘snakken’

Het jaarverslag over het jaar 2017 van Domesta is klaar. Een goed moment om de balans op te maken van ons ondernemingsplan ‘Ruimte om te leven’ dat eind vorig jaar afliep.

Ik ben ontzettend trots op de mooie resultaten die we hebben behaald met,- en voor onze huurders, huurdersorganisaties en samenwerkingspartners. Dit proberen we zichtbaar te maken in bijgaand boekje.

Naast deze mooie successen zijn we er ook in geslaagd om te voldoen aan de eisen die toezichthouders, financiers, accountants en andere systeempartners aan Domesta stellen.

Kortom: We hebben bij Domesta de goede dingen gedaan én, de dingen goed gedaan! Misschien wat onbescheiden en on-Drents om dit van jezelf te zeggen maar onze betrokken en bevlogen medewerkers verdienen deze aandacht.

Schermafbeelding 2018-06-29 om 22.26.58Schermafbeelding 2018-06-29 om 22.27.10Schermafbeelding 2018-06-29 om 22.27.20Schermafbeelding 2018-06-29 om 22.27.30Schermafbeelding 2018-06-29 om 22.27.40Schermafbeelding 2018-06-29 om 22.27.51Schermafbeelding 2018-06-29 om 22.28.00