Hier komen we allemaal van ver

Laatst sprak ik een collega van ver. Hij was even heel dichtbij. Bij mij thuis op het scherm. Hij is al lang ver van thuis. Op z’n negentiende verliet hij z’n land. Van Noord-Afrika naar midden Nederland. Vier uur vliegen. Een wereld van verschil. Hij was verdrietig.

Verdrietig over het gedoe in een politieke partij. Over de racistische uitspraken van mensen in de partij. Alleen ging het gedoe niet over racisme. Het ging over het gedoe zelf. Over de club. Over wie met wie verder zou gaan. Over wie de baas zou worden. Over wie de sleutel in handen had van het nieuwe slot. Het ging dus eigenlijk nergens over. Zeker niet waarover het moest gaan. In zijn ogen niet. In mijn ogen niet.

Het houdt me bezig. Wekenlang inmiddels. Hij illustreerde zijn gevoel met een prachtig gedicht. Van een dichter die niet zo ver bij mij vandaan woonde. Tenminste toen hij nog leefde. Willem Wilmink dichtte over de goochelaar Ben Ali Libi. Die licht bracht in vele levens toen onze ouders en onze grootouders niet vrij waren. Die kleur bracht in donkerbruine tijden. Die een glimlach toverde op bange gezichten. Toen racisten hier de baas waren. De tijd die we elk jaar herdenken. Opdat het nooit meer zo ver mag komen.

Het gaat al langer niet over waar het eigenlijk over zou moeten gaan. Het gaat niet meer over het uitsluiten van mensen van ver. Over mensen die anders denken. Over mensen die onze samenleving kleur geven. Over mensen die ons veel over onszelf leren. Meer dan we ooit van elkaar kunnen leren. Over mensen die anders geloven. Over mensen die anders liefhebben. Over mensen die nog in elkaar geloven. Over mensen die in de liefde geloven. Daar gaat het niet meer over.

Het doet me denken aan een Deens filmpje. Dat zwerft over het web. Mensen worden er in hokjes geplaatst. Bikers bij elkaar in een hokje. Gothics bij elkaar in een hokje. Hooligans bij elkaar in een hokje. Grijze muizen bij elkaar in een hokje. Boeren bij elkaar in een hokje.

Maar al die bikers, gothics, hooligans, grijze muizen en boeren zijn daarnaast vaders of moeders, zijn kinderen van ouders, hebben dezelfde ziektes, zijn fan van dezelfde voetbalclub, gaan naar dezelfde kerk. Zo verschillend als ze lijken, zoveel overeenkomsten delen ze.

Alleen willen ze het niet zien.

Totdat ze elkaar treffen op het consultatiebureau, bij de dokter, in het stadion of in de kerk. Dan zijn ze gelijker dan ze ooit durven toe te geven. Dan voelen ze zich nog meer verbonden. Verbonden aan elkaar. Onderdeel van een groter geheel. Waar iedereen erbij hoort. Want een verpleegkundige, een dokter, een voetbalclub of een kerk sluit niemand uit.

Dezelfde politieke partij scoorde dichtbij stevig bij de laatste verkiezingen. Samen met een andere partij die de vrijheid predikt. Heel raar dat de blauwe partijen zo groot zijn in dit witte gebied. Allemaal bleekscheten op straat terwijl letterlijk iedereen hier van ver komt.

Zeker het dorp waar de leider van de provinciale blauwe partij z’n thuis heeft. Een veenkoloniaal dorp dat nog geen 200 jaar bestaat. Dat is ontstaan doordat mensen van ver er neerstreken. Om de veengebieden te ontginnen. Overal van ver streken ze hier neer. Uit Groningen, uit Overijssel, uit Friesland en zelfs uit Duitsland. Zonder mensen van ver had dit dorp niet bestaan. Zonder mensen van ver had hij misschien helemaal niet bestaan.

Zonder mensen van ver was hij geen succesvol sportbestuurder geweest. Zonder mensen van ver was hij geen succesvol ondernemer geworden. Zonder de vrijheid in ons land kan hij niet liefhebben wie hij wil.

Hij bleef de partij met het racistisch gedoe trouw. Ik schrok daar erg van. Kon het niet geloven.

Hoe kan het toch dat deze man is vergeten wat hij zou moeten onthouden? Wat heeft hem verblind waardoor hij nu de vrijheid niet langer waardeert? Hij, die ons trots maakte op onszelf door de successen in de sport. Hij die de mensen in deze gemeente een stem gaf in het gemeentehuis. Hij die openlijk uitkwam voor z’n seksuele geaardheid en niet uitgesloten werd in deze harde wereld. Hij die een voorbeeld is voor vele veenkolonialen. Dat een dubbeltje heel goed een kwartje kan worden. Hij die het recept had voor succes. Een recept met ingrediënten die je van ver haalt. Want alleen door niets of niemand uit te sluiten krijgt het leven kleur. Ontstaat succes. Kun je feestjes vieren.

Wie gaat hem herinneren aan z’n afkomst? Wie gaat hem wijzen op de gouden tijden die we dankzij hem beleefden? Wie schudt hem wakker en brengt hem terug naar huis. Waar iedereen van ver dichtbij woont. Waar we van elkaar houden ongeacht afkomst, kleur of geaardheid. Ongeacht of je nou biker, gothic, hooligan, grijze muis of boer bent. Ongeacht of je elkaar nou kent van het consultatiebureau, de dokter, het stadion of van de kerk.

Niemand heeft het recht om mensen uit te sluiten.

Zeker niet als het gaat om een Ben Ali Libi met een Drents accent.

december 2020, bert.moormann@ziggo.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s