Een kerstverhaal: ‘De woningcorporatie heeft letterlijk de sleutel in handen’

Het verhaal speelde zich een jaar of drie geleden af in één van de gemeenten waar Domesta actief is.

Peter is de betrokken projectleider die de gemeente in de arm heeft genomen. Hij gaat op bezoek bij William. William komt uit de stad. Hij had een goede baan totdat het fout ging. Relatie kapot, baan weg, het huis uit, de straat op.

William belandde in een dorp in Drenthe. Hij ging wonen in een caravan achter een gebouw dat gesloopt zou worden. Betrokken buren hielden af en toe een oogje in het zeil. Totdat Peter langs kwam. Net op tijd want William had dringend zorg nodig. Hij was erg ziek.

20190304_William_8042

Ziek zijn was geen pretje in een caravan waar je amper kon bewegen en waar het binnen net zo koud was als buiten. Het was winter en dit betekende ook dat er minder mensen langs kwamen om te kijken hoe het met hem ging.

Als je dakloos bent heb je geen adres en kennen de instanties je niet. Als je geen adres hebt besta je niet voor de systeemwereld. Dan krijg je geen bankrekening, geen uitkering en ben je niet verzekerd voor zorgkosten.

Peter toog naar de gemeente. Kunnen we iets regelen? Nee! Was het korte antwoord. William moet eerst een adres hebben. Daarna kan hij een bankrekening openen en kunnen we hem een uitkering geven. Vervolgens kan hij zich verzekeren.

De woningcorporatie heeft letterlijk de sleutel in handen dacht Peter. Hij besprak de situatie en wist de medewerkers te overtuigen van de urgentie. Er werden afspraken gemaakt en de zoektocht naar een huis werd gestart.

beleidsplan

Al snel kwam er een huis beschikbaar voor William. Daar zat hij dan. Alle ruimte en heerlijk warm. Verzekerd voor zorg waardoor de dokter hem kon behandelen en medicijnen voor kon schrijven. Het leven werd al een stuk aangenamer.

Maar nog geen vloerbedekking of meubels in huis om het gezellig te maken. Hier had het experiment niet in voorzien. En de uitkering was ook nog niet op gang gekomen waardoor William geen geld had voor de kringloop. Er moest sowieso een hoop worden geregeld. Hier hadden hij en Peter bijna een dagtaak aan. Wat leefden we toch in een ingewikkeld land!

Het duurde en het duurde maar voordat de gemeente geld overmaakte naar William. Daarom werd de huur meteen de eerste maand al niet betaald. Er was contact met de woningcorporatie. ‘Ach, wat vervelend dat je nog geen geld hebt voor de huur en om je huis een beetje in te richten’, zei een medewerker van de corporatie. ‘Weet je? Je hoeft de eerste maand geen huur te betalen aan ons. Gebruik dat geld maar om vloerbedekking te kopen. Dan krijg je tenminste geen koude voeten en ziet het er meteen wat gezelliger uit’, voegde ze eraan toe.

Dat advies nam William ter harte en hij richtte z’n huis in met de beperkte middelen die hij had. Het werd een gezellig huis. Het ging de goede kant op met William!

Ook de uitkering kwam op gang. Meteen werd er een bedrag door de gemeente in mindering gebracht. De gemeente had namelijk gehoord dat William een maandhuur cadeau had gekregen van de corporatie. Dus vond de gemeente het terecht dat William dat geld weer teruggaf aan de gemeente. Niet dat William de keus had. Het bedrag werd gewoon weer van hem afgepakt.

Maar William liet zich niet uit het veld slaan. Hij kreeg z’n leven weer op orde. Daar werkte hij aan. Die gemeente kon van hem de boom in. Hij zal ze wel eens even laten zien dat hij een nieuw leven op kon bouwen. Daar had hij de gemeente helemaal niet bij nodig!

William begon een oude hobby weer op te pakken. Hij ging filmen en monteerde video’s. Hij kon het nog steeds. Al snel kreeg hij veel werk. Hij maakte vooral video’s over organisaties die social impact maakten. Organisaties van betekenis en met medewerkers die het beste voor hebben met anderen. Je kunt zien met welke liefde William deze video’s maakt. Mensen waarbij de mens vóór het verdienen van geld gaat. Daar kan hij van genieten.

Enkele weken geleden kwam ik William tegen. Op de social impact day. We maakten een praatje. William is de medewerkers van de corporatie nog steeds ontzettend dankbaar voor wat ze voor hem gedaan hebben. ‘Maar’, zegt hij op een onbewaakt ogenblik; ‘ik ga de huur opzeggen.’ Ik voelde een pijnscheut door m’n borst schieten. Kon hij de huur niet meer betalen? Was hij weer teleurgesteld door een organisatie die trouwer was aan de systeemwereld dan aan de leefwereld? Had hij een vinkje verkeerd gezet?

Alle mogelijke redenen schoten door m’n hoofd. Gelukkig zat ik er goed naast. William zegt de huur op omdat hij gaat samenwonen met z’n grote liefde. Een fotografe die het vak aan het herontdekken is. Een leuke dame en erg succesvol. Hij trekt bij haar in. Een prachtig stel!

Ik herpakte me en realiseerde me hoe ontzettend blij ik was voor William. Maar ook hoe ontzettend trots ik ben op de medewerkers van mijn organisatie. Waar we elke dag onze stinkende best doen om alle Williams van onze wereld ‘Ruimte om te leven’ te geven. Waar we handelen naar de geest, en niet naar de letter van de wet. William is het levend bewijs dat je hiermee echt het verschil kunt maken voor mensen. Dat je de mensen uitzicht geeft op een beter leven.

Met Peter gaat het helaas wat minder. Hij verdient minstens zoveel krediet als onze medewerkers. Hij was degene die in de frontlinie zaken regelde en partijen bij elkaar bracht. Vorig jaar werd kanker bij hem geconstateerd. Na een zware operatie herstelde hij. Afgelopen week werden er opnieuw uitzaaiingen gevonden. ‘Ik ga het gevecht aan om nog zo lang mogelijk bij jullie te kunnen zijn’, zo schrijft Peter op z’n blog. Ik ga binnenkort bij hem op bezoek maar weet niet zo goed wat ik tegen hem ga zeggen. Dus bied ik mezelf maar aan zoals hij bij William deed. Stiekem hoop ik dat er dokters zijn die voor hem kunnen betekenen wat hij voor William en anderen heeft betekend. Dat Peter nog een mooie tijd is gegund.

Want we kunnen niet zonder Peters in onze wereld!

peter

6 gedachten over “Een kerstverhaal: ‘De woningcorporatie heeft letterlijk de sleutel in handen’

  1. Domesta maakt het sociaal verschil en met Peter heb je mensen waarbij puzzelstukjes in elkaar vallen. Blij dat er nog steeds mensen zijn de graag mogen puzzelen het is nodig in deze systeemwereld. Maar samen kunnen we veel.

    Like

  2. Het moraal van elk verhaal: Doorzetten en blijf positief denken . De kracht van de massa vormt het genoegen van de bedeesden. De onverschrokkene van geest is trots op zijn eenzame strijd.

    Like

  3. Lieve mensen, wat een prachtig verhaal en nog mooier, wat een goede daden. Je kunt dus samen het verschil maken. Laten we dat ook in 2020 blijven doen! Alle goeds, margriet

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s