Hoe gaat het?

‘Wel goed hoor’, het standaardantwoord van mijn moeder op de vraag hoe het met haar gaat. Binnenkort wordt ze 86. ‘Ik vind dat we een moderne oma hebben’, zegt één van onze dochters wel eens over haar. Dat komt volgens mij omdat ze zo midden in het leven staat. Een brede interesse heeft en ze heeft altijd wel iets te vertellen. Vaak met veel zelfspot.

Natuurlijk gaat het niet altijd goed met iemand van bijna 86. De lichamelijke ongemakken nemen toe met het klimmen van de jaren. De bovenkamer is nog als nieuw. Opgegroeid vanaf midden jaren ’30 van de vorige eeuw. De oorlog meegemaakt. Broers die onderdoken om maar niet aan het werk te hoeven in het land van de bezetter. Nog steeds weet ze me te vertellen wie er in haar dorp verbonden waren aan de NSB in die tijd. Spannende tijden. Zeker voor een meisje van, toen, nog geen 10 jaar.

Ze groeide op met 8 broers en zussen. Ze heeft het vaak over de gezelligheid van vroeger. Het kleine arbeidershuisje vol met familie en aanloop. ‘Je had ook niets anders in die tijd’, voegt ze er dan aan toe. Haar vader maakte zelf een eind aan z’n leven. Hier hebben we het eigenlijk nooit meer over. Toch nog eens een keer aanstippen. Zelfdoding kwam in de latere jaren nog een paar keer voor in onze familie. De dood op z’n zwartst noem ik het. Soms dappere besluiten van de persoon in kwestie maar vaak ook verschrikkelijk oneerlijk voor de achterblijvers. Hoe begrijpelijk zo’n drastisch besluit ook kan zijn.

Maar als je afgaat op haar woorden dan gaat het dus altijd goed met haar. En dat maakt het voor ons makkelijk. Hoewel we weten dat niet alles meer vanzelf gaat, hoeven we ons geen zorgen te maken. Ze redt zich goed alleen.

Ook nu haar sociaal leven bijna stil staat. Zingen in het koor gaat even niet. Terwijl zingen haar grote passie is. Of naar de bingo in het buurthuis. Kan ook niet. Terwijl ze zo kan genieten van de gezelligheid. Van mensen om zich heen. Maar ze legt zich erbij neer. ‘Het is niet anders.’ ‘Er komen vast weer betere tijden’, is een bijna automatisch antwoord op het gemis.

Dus leest ze veel. Kranten en folders. Ze spelt ze. Maar ook dat gaat niet meer vanzelf. Aan één oog is ze blind. Met haar ander oog ziet ze maar voor een deel. M’n vader had ook geen beste ogen. Hij had allerlei hulpmiddelen gekregen om te kunnen lezen. Die heeft m’n moeder na z’n overlijden bewaard en komen haar nu goed van pas.

Een oom van m’n vader was blind. Hij kauwde tabak. Als de smaak er af was spuugde hij het prutje in een conservenblik dat in de buurt stond. Ging altijd goed. Ondanks de blindheid. Althans zo willen de verhalen. Heb het nooit zelf gezien. Ook de humor is nooit ver weg in onze familie.

Elke 4 weken gaat ze naar het ziekenhuis voor een injectie in haar goede oog. Om het aan de praat te houden zeg maar. Ook daar slaat ze zich door heen. ‘Ach, het is maar even. De dokters en z’n meiden zijn altijd zo vriendelijk.’ Meestal gaat m’n zus mee met de auto naar het ziekenhuis. Maar als het niet past neemt ze de wmo-taxi. ‘Dat is zo goed geregeld. Ik bel even om een tijd af te spreken. Dat ze me moeten bellen als ze voor de flat staan. En dan loop ik op mijn gemak naar beneden’.

De chauffeurs zijn altijd zo aardig. Die andere oudjes klagen altijd als de taxi een omweg maakt om anderen op te pikken. Wat een gezeur! Ik vind dat helemaal niet erg. Dan zie ik nog eens wat van de omgeving. Ik heb toch tijd genoeg. En je kunt in de taxi altijd leuk kletsen met mensen die je niet eens kent.’

Ze woont in een seniorenflat. Althans dat was het. Er werden te veel seniorenflats in haar dorp gebouwd. Er waren niet genoeg ouderen om ze bewoond te krijgen. En daarom wonen er nu ook jongeren. En dat vindt ze wel jammer. Want die hebben toch andere bezigheden dan de ouderen. En ze ruimen ook niet altijd op. Maken de trap soms niet schoon als ze hun grote honden hebben uitgelaten. Maar verder zijn ze heel aardig hoor. Ze kreeg laatst een tas aardappelen van een jonge buurvrouw die ze over had. Te veel gekregen van de voedselbank. ‘Ach, het zijn hele aardige jonge mensen hoor. Maar verder heb ik er geen band mee.

Naast haar woonde een aardige buurvrouw van begin 80. Maar die kon niet langer alleen wonen. Haar brein liet haar in de steek. In haar plaats kwam een jonge moeder met een dochter van een jaar of vier. ‘Natuurlijk speelt zo’n kind graag en houdt het er geen rekening mee dat ze in een flat woont. Daar moeten kinderen natuurlijk ook helemaal niet mee bezig zijn’, zegt mijn moeder als we het er over hebben. ‘Dat kind kan er toch niets aan doen dat ze geen kant op kan.’ Het werd de onderbuurvrouw te veel. Die verhuisde naar een andere seniorenflat in de buurt.

Seniorenflat, zolang er nog senioren genoeg zijn. De huisarts pleitte voor meer seniorenflats in het dorp. Die kwamen er. Ik had hem nog zo gewaarschuwd. Met cijfers onderbouwd liet ik hem zien dat de vraag terugliep en ik voegde toe dat het gedrag van ouderen lastig te voorspellen is. Ouderen maken vaak andere keuzes dan ze zeggen. Ze bleven wonen in hun koophuis of verkasten naar een groter dorp met meer voorzieningen. En daarom woont jong en oud nu door elkaar. En dat werkt niet altijd goed.

Maar m’n moeder heeft geen last van de buurvrouw. ‘Als ik mijn gehoorapparaat uit heb dan hoor ik niets. En ik heb altijd de radio aan. Dat helpt misschien ook. Nee hoor. Leven en laten leven. Dan houden we het zo lang mogelijk goed hier. En als iets me niet bevalt dan zeg ik het gewoon. Of ze het nou leuk vinden of niet. We moeten het hier een beetje leuk houden met elkaar. Maar dat is nooit een probleem.’

Altijd als het lastig wordt in m’n werk. Altijd als ik ergens een pijntje voel. Altijd als ik iemand hoor klagen. Altijd als iemand kiest voor de slachtofferrol. Altijd als het even tegenzit in het algemeen. Dan denk ik aan m’n moeder. Dat het altijd weer licht wordt na de duisternis. Dat goede tijden slechte tijden opvolgen. Dat de meeste mensen deugen. Dat je er samen iets van moet maken. Dat je niet alles in de hand hebt. Dat je het leven moet nemen zoals het komt.

Dan is het best te doen. Zelfs in corona-tijd.

Maar ik heb makkelijk praten met zo’n moeder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s