Klaar met de Metaverse

We zijn weer los. We mogen weer naar de kroeg en naar kantoor. Het heeft direct invloed op het gemoed. Een luchtige blog volgt op de zware kost van de afgelopen weken. Excuses voor deze marteling. Dank dat jullie dit met mij ondergingen. Maar we zijn er weer.

Het kantoor vormt weer het middelpunt van onze doordeweekse dagen. De onesies en Reinders-pakken kunnen de kledingbak in. Eindelijk verlost van het verplichte broodsmeren tussen de middag. Gewoon gemakzuchtig aansluiten in de rij voor een heerlijke panini van Tina van de catering

Het viel nog helemaal niet mee om weer in het ritme van het kantoor te komen. Hoe deden we het ook al weer dat werken onder andermans ogen? Hoe kun je zo geruisloos mogelijk je socials checken gedurende de dag? Thuis deed je dat gewoon. Niemand die het zag. Maar op kantoor is het een stuk lastiger. Het was druk op het toilet zeg maar.

Ik moest dus wennen. Al ver voor corona en de grote kantoorverbouwing had ik afstand gedaan van een eigen kantoor. Ik vond het maar ballast en vaak had de eigen plek het karakter van een mailfabriek. Zodra ik alleen was schreeuwde de mail om aandacht en sprak ik nooit spontaan meer iemand op de gang. Weg met dat kantoor dus! Flexen werd de norm. En dat beviel uitstekend. Ik hield me uiteindelijk ook redelijk aan de instructies van mijn collega die mijn agenda organiseerde. Zodat ik op het juiste moment, op de juiste plek, met een door meerdere mensen begrepen bedoeling was. Heel efficiënt.

Maar na de grote verbouwing is niets meer zeker. Heeft niemand meer een eigen plek. Ik heb het gevoel alsof ik in de supermarkt loop. Een plek waar ik alleen in uiterste noodsituaties naar binnen ga. Ik heb namelijk altijd het gevoel dat het winkelpersoneel, net voor mijn komst alles een andere plek heeft gegeven. Zodat ik weer minutenlang ronddool om mijn favoriete chocola of die heerlijke wijn te vinden. Serieuze noodaankopen dus. Op kantoor zijn ook alle collega’s hun vaste plek kwijt. En ik maar zoeken. Maar ook ik ben mijn uitvalsbasis met de sturende ogen van de secretaresses kwijt.

En wat is het vermoeiend om te moeten schakelen tussen al die verschillende overlegmogelijkheden. Vergaderen met echte mensen. Vergaderen met mensen op een scherm. Overleggen met mensen aan de telefoon. Spontane gesprekjes bij de koffiemachine. Smalltalk en roddelen tijdens de lunch. Zelfs een afspraak buiten de deur zat er na lange tijd weer in. En dan nog alle mengvormen van het voorgaande. Hybride, aldus de grote kantooralmanak.

Thuiswerken is zo lekker overzichtelijk. Na het ontbijt het bovenlichaam fatsoeneren. Scherm aan, camera aan en oh ja, geluid Bert, je microfoon! Na twee jaar Teamen en Zoomen nog steeds geen routine. (vroege dementie komt voor in de familie.) De hele dag verloopt volgens het schema, uitgevoerd op de 2 vierkante meter die de thuiswerkplek meet. Alles onder controle met zelfs de unieke mogelijkheid om een irritante vergaderpartner ‘te muten’ als het te gortig wordt. Of door een spontane wifi-storing te simuleren als het onderwerp of het vergader-gezelschap je niet kan boeien. Alle prikkels onder controle.

Het autistisch landsdeel in mijn brein wordt op de proef gesteld nu we weer naar kantoor gaan. Niet dat ik ooit de diagnose heb gehad maar het is mijn overtuiging dat we allemaal sporen van autisme, ADHD, ASS, Asperger, dementie en andere vruchten uit de genetische top 10 met ons mee dragen. Af en toe wordt de rangorde door elkaar geschud en staat er, geheel onverwacht,  een andere eigenschap met stip op 1. We zijn allemaal mensen.

Maar gelukkig gloort er hoop. We werken nu triple hybride. Thuis, op kantoor of op locatie. Thuis om je gezinsleden regelmatig een knuffel te geven (en om de was te doen), op kantoor om de collega’s te treffen en in de kroeg om ongestoord de socials te checken, chocola te eten en wijn te drinken.

Kortom. Ik ben blij dat we weer mogen. Dat het kantoor en de kroeg weer open zijn. Het is een genot om weer met echte mensen in het echt samen te zijn. Laat Mark Zuckerberg maar stoppen met die Metaverse waar hij mee dreigt. Ik opteer voor de echte wereld waar je af en toe wordt geprikkeld door echte mensen al of niet met een heerlijk stuk chocola en een goed glas wijn onder handbereik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s