Sjouwen, Sjouwen, Sjouwen….

Drie jaar geleden verbouwden we een kantoor tot woonruimte. Om er te komen wonen moesten de toekomstige bewoners ‘solliciteren’. Het doel was inclusiviteit. Van diverse kanten kwamen er mensen op ons af die met spoed een huis nodig hadden. Mensen die van dichtbij en van ver kwamen. Het gebouw bestaat uit een aantal twee slaapkamer appartementen en een aantal studio’s. Een deel hadden we alvast gestoffeerd om het welkom iets warmer te maken voor mensen die met helemaal niets moesten beginnen. Een ruimte lieten we vrij om als ‘centrale huiskamer / ontmoetingsruimte’ te dienen. We leerden van een aantal soortgelijke initiatieven in het land die we bezochten. We maakten dankbaar gebruik van de ervaring die anderen opdeden.

We wilden dat mensen er samen wat van gingen maken in het complex. Juist omdat ze zo verschillend zijn en hun levensverhalen niet volgens ‘het ideaal’ zijn gevormd. Mensen die hun levens opnieuw vormgeven en daarbij elkaar op weg helpen. Bij de toewijzing konden de mensen aangeven wat hun ideeën waren om er een prettige woonomgeving van te maken.

Er waren organisaties en mensen die dit maar raar vonden dat we dit op deze manier deden. De Woonbond vond ‘dat we mensen door een hoepeltje lieten springen’ voor een schaars goed. Anderen noemden het een vorm van ballotage. We zouden alleen mensen toelaten die maar al te goed in staat waren om hun levens vorm te geven. ‘Wat doen jullie voor al die mensen die dit niet kunnen?’, aldus een bezorgde politica. Ook de buurt was niet onverdeeld gelukkig met de komst van mensen met een andere leefstijl dan die van de mensen in de omgeving.

De kritiek heeft ons er niet van weerhouden om door te zetten. We hebben vastgehouden aan de visie die we vanaf het begin hadden. En wat betekende dit veel voor onze organisatie. Want hoe geef je zo’n ‘sollicitatieproces’ vorm? Hoe kunnen we het zo eerlijk mogelijk beoordelen? Wat kost het een tijd om 50 huizen op deze manier verhuurd te krijgen. En hoe borgen we de visie als iedereen er woont? Op welke wijze brengen we de saamhorigheid en samenredzaamheid op gang zonder dat het afhankelijk blijft van de mensen van Domesta?

Eerlijk is eerlijk. Ik had de hoeveelheid werk en de kritiek onderschat. Maar de positieve energie die loskwam maakte dit ruimschoots goed.

We hebben veel geleerd maar ook genoten van het proces. Iedereen in de organisatie voelde zich betrokken om er een succes van te maken. De projectleider vastgoed die verder dacht dan z’n bouwopdracht. De klantadviseurs die het proces bedachten en de gesprekken voerden. De wijkconsulenten en gebiedsregisseur die met de bewoners activiteiten opzetten door bijvoorbeeld de binnentuin en fietsenstalling te ontwerpen. De huismeester die extra tijd kreeg om kleine onderhoudsklussen onder te brengen bij de bewoners. Communicatieadviseurs die adviseerden over de beste wijze om informatie te delen ook als iemand de Nederlandse taal niet beheerst. En alle mensen in ondersteunende functies die ervoor zorgden dat dit project succesvol op gang kon worden gebracht.

Afgelopen week stond er een tussenevaluatie op het Intranet van Domesta. Bewoners en ex bewoners deelden hun verhalen over het wonen op deze bijzondere manier. De verhalen van deze mensen spreken voor zich. Hierbij een bloemlezing:

Ik vind het echt leuk dat er medebewoners zijn uit Afghanistan, Pakistan, Eritrea en overal vandaan. Het is hier echt multi-culti! De taal is soms lastig, maar met handen en voeten kom je een heel eind. Door de opzet maak je wat makkelijker contact met elkaar dan in een ´gewone´ wijk. Interesse tonen in de ander, dat is belangrijk en dat gaat hier best makkelijk. Met twee andere bewoners heb ik het terras vergroot, ik leen mijn fiets uit aan de buurman en sta klaar als iemand hulp nodig heeft bij een verhuizing.’

‘Ik had eigen ruimte nodig om tot mezelf te komen, en dat is ook gelukt. Ik was er echt heel blij mee. Ik kwam aan met alleen een rugtas op mijn rug. Ik sliep op een matras op de grond. Langzamerhand kwamen er spulletjes bij. Ik had geen tv, van mijn Afrikaanse buurman kreeg ik zijn wifi-code. Toen kon ik in elk geval YouTube kijken en Videoland, dat was fijn. Ondertussen hield ik het groen bij en maaide ik het gras. Dat deed ik alleen, dat vond ik wel jammer. De huismeester zag mij met een kleine grasmaaier bezig. Hij heeft toen een elektrische maaier geregeld, erg prettig!’

Jammer genoeg woonde er maar 1 kind in de flat. Ik gaf haar tekenles op zondagochtenden. Dat was leuk! Ze bracht een klasgenootje mee en dan gingen we samen aan de slag in de gemeenschappelijke ruimte. Met 2 vrouwen van mijn leeftijd had ik een fijn contact. Verder waren er lieve, behulpzame jonge mensen, die mij hielpen sjouwen als het nodig was. Twee van hen hielpen me na een jaar zelfs met de verhuizing naar mijn volgende huis.’

Terwijl ik dit stuk schrijf stel ik mezelf de vraag; ‘wat wil je zeggen met dit verhaal?’

In de eerste plaats omdat ik zo ontzettend trots ben op de medewerkers en de bewoners. Dat je door iets op een andere manier te doen veel leuker werk krijgt omdat je van betekenis bent voor anderen.

Maar ook om te illustreren dat wonen meer is dan bouwen, bouwen, bouwen. Natuurlijk moeten er huizen bijgebouwd worden om de groei van de bevolking bij te benen. Er zijn nieuwe huizen nodig voor onze ouderen. Er zijn huizen nodig voor mensen die niet zo zelfredzaam zijn als de mensen in het gebouw dat ik hierboven beschrijf. Er zijn huizen nodig die de energietransitie doorstaan. Maar ook dakloze mensen, statushouders, arbeidsmigranten etc. etc. verdienen een goed geïsoleerd dak boven hun hoofd.

Ik schrijf dit stuk ook om aan te tonen dat inclusiviteit werkt. Dat mensen van verschillende afkomst, met verschillende leefstijlen, ook veel met elkaar gemeen hebben. Noem het maakbaar doordat we erop stuurden en het blijven begeleiden. Als je van ver komt in je leven heb je soms een duwtje nodig. Dat is wat wij als corporaties doen. En we pamperen niet noch creëren we een levend laboratorium met ideale mensen en omstandigheden.

Ik schrijf dit stuk ook om aandacht te vragen voor de leefbaarheid in wijken met veel sociale huur. Door alleen maar te bouwen, bouwen, bouwen verbetert de leefbaarheid in de statistieken alleen doordat we met mensen gaan sjouwen.

Stop met het gesjouw en investeer in de relaties met mensen.

Een gedachte over “Sjouwen, Sjouwen, Sjouwen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s