Had kunnen zijn van Marjolein Scherphuis en Alfred Oosterman

Onvoorstelbaar. Wat een verhaal kan een milliseconde uit iemands leven vertellen. Je moet het zien. Goed kijken. Het beeld spellen. Op zoek naar verborgen zinnen. Zinnen die samen een verhaal vormen. 

We denken dat we anoniem zijn. Dat ‘what happens in Oosterhogebrug, stays in Oosterhogebrug.’ Niets is minder waar. Laat dat maar aan Marjolein en Alfred over.

Je bent. Op een plek. In een pose. Alleen of samen. Je loopt of fietst. Is dat een werktas, een sporttas of een weekendtas? Die schoenen doe je aan naar een feestje. Te deftig voor kantoor, onhandig in het alledaagse. Is dat nou een panty, een legging of een maillot? Dat is geen fiets die je meeneemt in de bus of in de trein. Je blik. Op oneindig of in verbinding met het daar en met het toen? Is het de bestemming of de reis. Je verhult het niet. 

En dan de omgeving. Is die in haar normale doen? Kennen we haar op de wijze waarop ze is vastgelegd? Geeft ze meer of minder prijs in het zwart en in het wit dan in kleur? Vertelt de omgeving de ontbrekende delen van het verhaal? Het seizoen, de mensen, de activiteiten, de schaduwen en de uniciteit van de omgeving in precies dat moment. Geeft het de scene kleur? Zijn het rekwisieten of is het slechts decor?

‘Niks is wat ’t lek’, aldus Lohues. Maar het is niet het verkeerde been waarop je na een eerste, vluchtige, blik wordt gezet. Het is veel meer. Het is de nieuwsgierigheid die wordt gewekt nadat je de tekst gelezen hebt. 

Een zeer kort verhaal bij een enkel beeld. Een split-second uit het alledaagse leven. En wij maar denken dat we alleen zijn met onze gedachten. Onze plannen. Onze herinneringen. Druk met het verhullen van onze afkomst. Druk met het wegduwen van nare gedachten. Voortdurend aan het acteren. Elke stap een andere rol. Stappen die een leven open leggen. Je weet niet wat je ons allemaal laat zien. 

De kiekjes en verhalen die we zelf kiezen en op Insta of op Facebook delen zijn nietszeggend. Geregisseerde vervormingen van de werkelijkheid. Zet je privacy-instellingen maar uit. Trek je kleren uit en ga voortaan bloot over straat. We zien toch veel meer dan je denkt. Je kunt het niet verbergen. Niet vermommen. Niet leuker maken dan de werkelijkheid.

En dat maakt ons mooi. Dat geeft verbinding. Verklaart de chemie van de liefde. Laat zich niet regisseren. Het is er altijd. Zonder dat je je er bewust van bent.

Wat had kunnen zijn als je los laat. Als je laat zijn wat er mag zijn. Wat gezien mag worden. Het verhaal dat verteld mag worden. We zien het toch!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s