Ten hele gedwaald

Er knapte iets in me. Ik begon te schrijven. Nog nooit was ik zo geraakt in m’n gevoel voor onrechtvaardigheid. Nog nooit had ik zo veel minachting gevoeld voor een mens. Nog nooit had ik zo’n scherp stuk geschreven.

Het gebeurt me wel vaker. Dat me iets dwars zit of opwindt. Dat ik het van me afschrijf. Even laat liggen. Soms vind ik het goed genoeg om te delen. Soms blijft het veilig in de cloud. Dit keer ontstond er kortsluiting nadat het stuk af was. Geen twijfel of ik het zou delen. De wereld mocht weten hoe ik erover dacht. En wel snel.

Aan mijn vrouw, die me meestal met mijn hele hebben en houden op de grond houdt, had ik in deze situatie niets. Ze was misschien nog wel verontwaardigder dan ik.

Ik was tevreden met het stuk. Toen ik later de weekendkranten las en de sociale media eropna sloeg zag ik veel overeenkomsten met mijn verontwaardiging. Dit steunde me in de gedachte dat ik er goed aan had gedaan om het stuk te schrijven en om het te delen.

Later die dag kwamen er reacties op het stuk binnen. Veel instemming. En af en toe ook afkeuring. Instemmende reacties waren in de meerderheid. Nogal logisch want we zijn natuurlijk niet voor niets verbonden via Twitter, LinkedIn, Facebook, WordPress en Insta. Mijn connecties en ik hebben iets gemeenschappelijks anders waren we niet verbonden. Het is haast vanzelfsprekend dat we over veel zaken hetzelfde denken. Een valkuil van social media. Veel likes, retweets of reacties zijn geen garantie dat iets waar is. Laat staan dat het de enige waarheid is. Wel comfortabel zo’n bubble!

Een dag later mailde een journaliste me. Of ze mijn blog mocht opnemen als opiniestuk in haar krant. Ik sloot de mail en besloot het stuk nogmaals te lezen. Ineens bekeek ik het stuk met heel andere ogen. Ik vroeg me hardop af: Wil ik met dit stuk in de krant? Kan de buitenwereld het onderscheid maken tussen mij als mens en mij als vertegenwoordiger van een organisatie? Wil ik mijn organisatie belasten met mijn privémening? Wat zullen de collega’s denken? Heb ik mijzelf buitenspel gezet met dit stuk?

Ik mailde de journaliste terug en bedankte haar voor de geboden gelegenheid. En dat ik geen gebruik maakte van haar aanbod. Vervolgens haalde ik het stuk van mijn website en verwijderde het uit m’n socials.

Vanaf dat moment ben ik in verwarring. ‘Hoeveel mag je van jezelf laten zien als mens terwijl je bestuurder bent?’ Ik hou van mensen die ergens voor staan. Mensen die je meteen laten zien wat voor vlees je in de kuip hebt. Mensen die ergens voor staan ongeacht hun rol, positie of invloed. Ik hou daarvan. Maar niet iedereen kennelijk. Veel mensen lijken het moeilijk te vinden als een bestuurder kleur bekent. Dat heeft mij dit akkefietje geleerd.

En ik vind het moeilijk. Ik denk nu wel tien keer na voordat ik iets op de socials of in op mijn blog schrijf. Ik ben mij gaan gedragen als iemand die ik niet wil zijn. Als een kok die alleen maar aardappelpuree serveert. Iedereen lust het. Het voedt. Maar na een scheet en een boer heb je alweer honger.

Laat me maar even alleen in deze zoektocht. Suggesties zijn uiteraard welkom. Maar ik moet hier een weg in vinden. Ik probeerde een andere vorm. Het gedicht. Leuk! Ga ik verder verkennen. Maar voor het agenderen van maatschappelijke thema’s die mij raken ben ik even de weg kwijt. Ik wil niet de zure commentator zijn die overal iets van vindt. Ik wil wel de schrijver zijn die luikjes opent in je brein zodat je anders gaat kijken.

Ik kreeg het boek ‘Leven en werken in het ritme van de seizoenen’ van Jaap Voigt. De winter is voorbij. De winter zat vol paradoxen. De bodem vol zaadjes. Een deel zal verrotten en een deel zal in het voorjaar tot bloei komen.

Het is nu voorjaar hoewel het koud is en het sneeuwt. Verwachtingsvol kijk ik elke dag naar de onbegroeide bodem. Het onbeschreven blad dat erom vraagt om beschreven te worden. In welke vorm dan ook.

april 2021, http://www.bertmoormann.blog

6 gedachten over “Ten hele gedwaald

  1. Bert ik herken dit wel, als christen en als ex leidinggevende in kerk en werk moet je soms goed nadenken voordat je ergens iets van vind.
    Maar toch…. ik heb geleerd dat als je maar dicht bij jezelf blijft, je best ergens een eigen mening over mag hebben en vaak wordt het dan ook wel geaccepteerd.
    Maar, het moet wel, net als bij jou vaak het geval is, een onderbouwde mening zijn. Geen geschreeuw of gelul in de ruimte.
    Dus… blijf jezelf, wordt niet iemand anders om een publieke opinie of functie.

    Vriendelijke groet,
    Jan van der Ploeg

    Like

  2. Bert, Ik begrijp je volkomen, wie is er nu niet van het padje???

    Het wordt mij ook allemaal teveel, teveel van het gedoe. Het gedoe, waar ik zo langzamerhand geen touw meer aan vast kan knopen.

    Tsja Wie wel?????????????

    Like

  3. Ik snap je gevuul hielemaol. Aj in.v.m je wark vaak op de veurgrond komt dan kent veul lu je allien zo. Een kind dat nog niet zo lang hen schoel giet denkt dat juf of mister altied in schoel is en der woont.
    Ik ken een paar schrievers die wark under pseudoniem oetgeeft. Suze Sanders en Karremans zint der Drèentse veurbeelden van. Lu die je dan goed kent weet wel aj zint, mar de massa hef der gien weet van. In de sociale media kan dit een alternatief weden. Op die manier kuj je miening ok oetdragen zunder dat je dagelijkse wark en verantwoordelijkheid der under lieden huuf.
    Groet,
    Willy Weerman

    Like

  4. Wat schrijf je weer heerlijk Bert… en wat kan ik me vinden in jouw gevoel, je twijfel, je daadkracht en je sociale hart. Je opent niet alleen luikjes, je opent deuren!

    Like

Laat een reactie achter op Bert Moormann Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s