Eigen varkens stinken niet: Windmolens en krimp redden Veenkoloniën

Tijdens een ochtendwandeling werd ik geïnspireerd door twee eigen tweets die ik vorig jaar had gepost. Vergeef me deze ijdelheid, het dient een algemeen doel.

De tweets behoeven toelichting begreep ik later toen de reacties uitbleven. Daarom besloot ik om deze blog te schrijven. Ik zit namelijke al tijden met twee dingen in m’n maag die achteraf de aanleiding vormden voor de twee tweets:

  1. De politiek vindt dat krimp slecht is voor het imago van de Veenkoloniën;
  2. De politiek vindt windmolens goed voor het imago van de Veenkoloniën.

ziengsondernemers

Ik woon in Emmer-Erfscheidenveen, gemeente Emmen en onderdeel van veenkoloniaal Oost Drenthe. Een schitterend gebied, vandaar de wandeling. Mooie oprechte hardwerkende mensen met nog steeds Turf, Jenever en Achterdocht in de genen. Lees het boek de Graanrepubliek van Frank Westerman er op na, vervang graan door veen en je begrijpt wat ik bedoel.

draagvlak

Mijn omgeving is door de gemeente Emmen uitverkozen tot potentiële vestigingsplaats voor windmolens. Ik had daar aanvankelijk niets op tegen maar begin er steeds meer moeite mee te krijgen. Ik word zelfs boos als ik de berichtgeving volg. Een artikel in het Dagblad van het Noorden over plannen voor windmolens in het noordelijk deel van de veenkoloniën. Een initiatief van lokale boeren om samen een windmolenpark te exploiteren. Prachtig omdat de opbrengsten bij een aantal boeren terecht komt  maar afschrikwekkend als je de kop boven het artikel leest. Wat nou draagvlak? Gewoon neerzetten die molens en misschien kijken of de streek er van mee kan profiteren. Wat is er veranderd sinds het eind van de 19e eeuw? De graanboeren verrijkten zich over de ruggen van de arbeiders. Vervang graan in dit geval door wind en het lijkt erop dat we in 150 jaar niets zijn opgeschoten.

De veenkoloniën kenmerken zich door slechte economische vooruitzichten. We leven ongezonder waardoor we meer zorg gebruiken en eerder doodgaan dan de rest van Nederland. We zijn lager opgeleid en hebben minder vaak werk. De bedrijvigheid transformeert waardoor de werkgelegenheid verder afneemt. We hebben onze bodemschatten (het veen) verpatst maar hebben er onvoldoende van geprofiteerd. We vergrijzen bovengemiddeld en ontgroenen bovendien doordat de hoger opgeleide jongeren de regio verlaten naar plekken met voldoende aanbod van werk.

Nou hebben we weer een kans om te profiteren van onze eigen goede grond: De veenkoloniën zijn bij uitstek geschikt voor het plaatsen van windmolens. Laten we het ons dan weer gebeuren dat we  er onvoldoende van profiteren? Grijpen we de kans om de regio duurzaam te versterken omdat we een langdurige, zekere, inkomstenbron in het gebied hebben?

zelfvoorziend.jpg

In Duitsland en Denemarken zijn ze eerder opgestaan. Daar hebben de mensen voorzien dat de subsidie op fossiele brandstoffen niet langer betaalbaar is en dat de CO2 berg het landschap voor de eeuwigheid aan de zon onttrekt.

Daar hebben inwoners en politiek de handen ineengeslagen om gezamenlijk een visie te ontwikkelen. Ze hebben maatregelen getroffen zodat ze zelfvoorzienend zijn, geen afhankelijkheid van traditionele energiebronnen. Zeker, ook daar is de invoering niet zonder slag of stoot gegaan. Er was weerstand, NIMBY gedrag en andersoortige sores. Het algemeen belang prevaleerde boven individuele of institutionele belangen. They all benefit : Alsof InShared in Denemarken of Duitsland is geboren.

financieel.jpg

Laten we het eens omdraaien. Wat nou als we dat in de Veenkoloniën zouden kopiëren met als doel om het eerste zelfvoorzienend gebied van Nederland te worden? Wat nou als de politiek zegt: Regel het lekker zelf in de veenkoloniën! Want eigen varkens stinken niet! Wat is er mooier dan van de wind te leven? Dus beslissers: Laten we de fouten van de gaswinning, graan-, en veenboeren niet nog eens maken en zorg dat de mensen in de veenkoloniën profiteren van de komst van windmolens. Dit kan heel eenvoudig door de mensen eigenaar te maken van de molens waardoor de opbrengsten terugvloeien naar de eigen beurs.

samso.jpg

 

IJzelvrij – Een blogje voor collega’s over een week ijzel bij Domesta

 

????????????????????????????????????

Eind november presenteerden we bij Domesta ons nieuwe ondernemingsplan. ‘Ruimte om te leven’; betaalbaar wonen met invloed en zeggenschap voor de huurders. Mogelijk gemaakt door ruimte om te werken voor jullie. Baas over eigen werk, zelf verantwoordelijk om te bepalen op welke wijze de doelstellingen uit het plan worden gerealiseerd.

Eerste week januari. Het ijzelt, het verkeer in Zuid Drenthe ligt plat, onverantwoord om op pad te gaan. Code oranje wordt rap gevolgd door code rood. In totaal ligt het openbaar leven drie dagen nagenoeg stil. De directie mailt: Werkt thuis, we nemen niet zelf de telefoon op, ga niet op pad, we vragen de buurman om hulp als er zich een calamiteit voor doet. Wat nou ruimte om te werken? Telt toegankelijkheid, enthousiasme, durf, deskundigheid en betrokkenheid ineens niet meer?

Een dilemma voor mij. Zeker, de twijfel sloeg toe toen ik de kille cijfers van het weerbericht ’s ochtends vroeg bekeek. Tot ik naar buiten ging en op m’n eigen oprit amper in de benen kon blijven. Eenmaal veilig de achterdeur weer binnengegleden begon WhatsApp lokale updates uit Coevorden, Emmen, Hoogeveen, Meppel en zelfs Schoonebeek uit te spugen. Het was duidelijk. Niks ruimte om te werken; thuisblijven en niet op pad gaan was het dringend advies dat ik jullie mailde. Wacht op nadere instructies voordat je zelf gaat bedenken wat je gaat doen.

Een verstandig besluit of zwalkend beleid? Jullie kunnen zelf toch wel bepalen of je naar kantoor komt of met de bus of bedrijfsauto de wijk in kunt? Dat kunnen jullie zeker! We vonden het alleen belangrijker om duidelijkheid aan huurders en aan jullie te geven. Het is raar als de ene klacht wel wordt opgelost maar de andere niet. Het is lastig uit te leggen dat we, bij gelijke omstandigheden, in Coevorden wel sleutels uitgeven maar in Emmen niet. Een onderbezet telefoonteam resulteert in slechte dienstverlening want dan blijven veel telefoontjes alsnog onbeantwoord terwijl we geen tijd hebben mensen terug te bellen.

We verwachtten veel klachten te krijgen waardoor zowel huurders als collega’s gefrustreerd zouden raken. We wilden voorkomen dat er een competitie zou ontstaan wie wel de weg op durfde en wie niet. Durf slaat op de experimenten die we in ons werk doen, niet op wie het hardst over een ijsbaan durft te rijden en daarmee z’n eigen veiligheid en die van de collega-weggebruikers in de waag stelt.

En laten we ook vooral de Drentse nuchterheid niet vergeten. Jullie betrokkenheid is goud waard maar een lekkende kraan of slecht sluitende voordeur kan best even wachten. Ook de thuiszorg maakte soortgelijke afwegingen terwijl het in deze sector soms gaat om leven en dood. Patiënten werden even niet gedoucht, de hiermee gewonnen tijd werd gebruikt om andere patiënten tijdig te helpen die zonder de zorg nog zieker zouden worden. Met beide benen op de grond; we verhuren huizen, we redden geen levens!

Gelukkig toonden huurders en collega’s begrip voor de gekozen aanpak. En wat was het mooi om te zien dat op vrijdag, toen de zon weer de baas was, betrokken collega’s samen de schouders eronder zetten om de achterstanden weg te werken zodat we vervolgens onze huurders en woningzoekenden weer als vanouds, vol enthousiasme en deskundig, van dienst konden zijn.

De les die ik leerde: “Ruimte om te werken geven kost me weinig moeite. De touwtjes in handen nemen als het nodig is, daar heb ik pas durf voor nodig.

Ik laat nu weer los. The floor is yours